سابقه بهداشت و درمان بندرلنگه بر میگردد به دوره تسلط پرتقالیها بر کمپانی هند شرقی و ارتباط آنها با بنادر جنوب.امورات  بهداشتی این کشورها توسط نمایندگان سیاسی بنام دکتر قزنطینی اداره می شد.به همین لحاظ و بدلیل تردد کشتی ها و مسافرینی که به منطقه ی بندرلنگه وارد می شدند اولین قرنطینه در پنج کیلومتری فرودگاه قدیم و کنار دریا دایر شد.با خروج پرتقالیها امورات بهداشتی به دست افراد محلی افتاد که توسط کارگذاران استان فارس هدایت و اداره می گردید.اولین بهداری در بندرلنگه در سال 1294 در ساختمان کلاه فرنگی(طالقانی)که پزشک آن توسط انگلیسیها تامین می شد دایر گردید که این ساختمان توسط بستگان شیخ العلما اهدا شده بود.در سال 1325 بهداری بندرلنگه با 3 پرسنل شروع به فعالیت نمود.در سال 1336 بهداری بندرلنگه از استان فارس جدا و به استان هرمزگان ملحق شد و در همان سال بعلت شیوع بیماری هایی که همه کشنده بودند عده ای بعنوان کمک مهندس به دانشکده ی پلشت(بهداشت)ورامین تهران اعزام شدند که پس از آموزش کافی در سال 1340 به بندرلنگه آمدند و بهداریفعالیت گسترده تری را شروع کرد که علاوه بر 3 پرسنل قبلی یک مامور بهداشت محیط به تشکیلات اضافه شد.در سال 1357 سازمان بهداری و بهزیستی از شیر و خورشید جدا و به سازمان بهداشت و درمان تغیر نام یافت تا اینکه در سال 1367 بصورت امروزی و تحت نام شبکه بهداشت و درمان فعالیت خود را شروع کرد و هم اکنون شبکه بهداشت و درمان با 8 مرکز روستایی،5مرکز شهری،2پایگاه بهداشت،41خانه بهداشت،3پایگاه اورژانس جاده ای،1 اورژانس شهری،2واحد تسهیلات زایمانی و واحد های مبارزه با بیماری ها،بهداشت خانواده،بهداشت مدارس،آمار و درنهایت آموزشگاه بهورزی با پرسنلی بالغ بر 515 نفر مشغول فعالیت و خدمات می باشد.